Een stille uitnodiging
Vroeger voelde ik me bijna altijd verantwoordelijk voor indirecte boodschappen. Voor wat niet letterlijk werd gevraagd, maar wél als een beroep voelde.
Bijvoorbeeld wanneer iemand zei:
“Mijn rug doet zo’n pijn… en dan moet de hond nog.”
Of:
“Ik ben zó moe… maar we krijgen bezoek en het huis moet nog gestofzuigd.”
Er werd niets gevraagd. En tóch voelde ik het: hier wordt indirect een beroep gedaan. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lijf.
Je zou kunnen zeggen: lag dat dan aan mij, dat ik dat zo voelde?
En soms is het antwoord: het is niet vreemd dat je dat voelt als je ooit hebt geleerd dat liefde niet vanzelfsprekend is.
Wanneer je als kind de indruk krijgt dat je hard je best moet doen om gezien of geliefd te worden, bijvoorbeeld doordat er een zieke ouder is, of door andere omstandigheden, dan leer je iets essentieels;
liefde vraagt inzet.
En hard werken betekent dan niet alleen dóén, maar ook aanvoelen. Opletten. Tussen de regels door luisteren.
Je leert gevoelig te worden voor wat niet wordt uitgesproken. Je leert indirecte signalen oppikken, omdat verbonden blijven belangrijker voelt dan jezelf laten rusten.
Dus toen ik die aanspraak voelde, was dat niet overdreven. Het was aangeleerd. En vaak ook liefdevol bedoeld.
Ik raapte het op. Ik droeg het.
Vaak zonder dat iemand iets vroeg en meestal omdat er onder die woorden ook echt een beroep lag.
In familieopstellingen wordt dit zichtbaar.
Hoe lasten soms niet rechtstreeks worden gedragen, maar via de omweg bij iemand anders terechtkomen. Zodra iemand iets zendt, zonder het echt te dragen, ontstaat er een stille uitnodiging:
Wil je dit voor mij oplossen?
Wil je aanvoelen wat ik bedoel?
Wil je dragen wat ik niet uitspreek?
Wat dit werk mij heeft gebracht, is steeds meer onderscheid. Wat is van mij en wat mag ik bij de ander laten. Niet als afwijzing, maar als een beweging terug naar mezelf, omdat ik zo lang meer droeg dan nodig was.
Voel je het verlangen om het nieuwe jaar te beginnen met meer ruimte voor jouw eigen leven en los te laten wat niet van jou is?
Op zondag 11 januari begeleid ik weer een familieopstelling in Nijmegen. Je bent welkom.
