Mijn verhaal

“Van buiten leek ik sterk en kleurrijk, van binnen vocht ik elke dag een stille strijd”

Zelf heb ik in mijn leven moeilijke tijden gekend. Als kind voelde ik me vaak onveilig en leerde ik al vroeg dat ik niet onvoorwaardelijk mocht zijn wie ik was. Jarenlang voelde ik me minderwaardig omdat ik gediscrimineerd werd op mijn uiterlijk. Als kind was ik niet dik, maar wel ‘lang’ voor mijn leeftijd en grover gebouwd. Daar werd ik op veroordeeld – en meermaals fysiek. Ik had het gevoel dat ik nergens bij hoorde en ik raakte vaak depressief en eenzaam.
Hierdoor worstelde ik met ‘mijn plek’ en mijn gevoel van bestaansrecht.

Toch kwamen er ook bijzondere kansen op mijn pad. In 2015 bracht ik als singer-songwriter mijn debuutalbum ‘Butterflies in Grey Skies’ uit, dat lovende recensies kreeg in binnen- en buitenland. Mijn single ‘Teddies’, waarin ik aandacht vroeg voor seksueel geweld in oorlogsgebieden, werd uitgeroepen tot ‘Demo van de dag’ op 3FM en bracht me op vele podia en radiostations.
Daarnaast werd ik al jong gescout als plussize model. Tien jaar later werd ik gevraagd voor een internationale campagne van een groot modemerk. Het was een tijd vol optredens, opdrachten, en mooie samenwerkingen. Ik gebruikte deze zichtbaarheid bewust om een lans te breken tegen stigmatisering en vooroordelen over dikke mensen. Daardoor kreeg ik de kans om mijn verhaal te delen in verschillende radio- en televisieprogramma’s, als spreker en ervaringsdeskundige.

Na jaren van worsteling voelde het alsof mijn harde werken werd gezien en beloond.

“Het liep anders.”

Hoewel alles me voor de wind ging en ik zelfs mijn eerste eigen Like a Lot-event op de planning had staan, liep het plots anders. In 2017 raakte ik betrokken bij een verkeersongeval. Het ongeluk zelf leek op het eerste gezicht niet heel ernstig, maar de gevolgen hiervan bleken groot. Ik moest een aantal jaar revalideren en wist lange tijd niet of – en hoe – ik ooit volledig zou herstellen. Op slechte dagen kon ik maar vijf minuten aan tafel zitten. Op een podium staan leek ondenkbaar. Ik verloor het vertrouwen in mijn lichaam en het leven. Ik was óntzéttend boos. Ik wilde controle en zocht wanhopig naar een arts met een plan dat ik kon ‘uitvoeren’ zodat ik weer verder kon – zoals ik altijd had gedaan: rationeel en met hard werken.

Tijdens de behandelingen bij mijn bekkenbehandelaar gebeurde iets onverwachts. Hij merkte op dat ik ‘vertrok’ uit mijn lichaam zodra hij een mobilisatietechniek toepaste. Ik begreep er niets van. Ik was er toch gewoon? Hij verwees me door naar een haptotherapeut en zei: ‘Probeer het niet te snappen. Ga er gewoon een paar keer heen en kijk wat je erbij voelt.’

De eerste keer dat zij me vroeg om met mijn aandacht naar haar hand te komen die op mijn rug lag dacht ik alleen maar: hoe doe je dat? Ik leefde volledig in mijn hoofd. Langzaam begon ik te ontdekken wat mijn bekkenbehandelaar bedoelde: ik was zelden aanwezig in mijn lijf, of misschien was ik er zelfs nog nooit geweest. Ik vluchtte voor pijn – niet alleen tijdens behandelingen maar waarschijnlijk al mijn hele leven voor wat er diep vanbinnen voelbaar was.

“Mijn lichaam sprak, al die tijd al.”

In deze jaren leerde ik meer dan ooit hoe krachtig de taal van ons lichaam is. Beetje bij beetje ontdekte ik dat verbinding maken met wat in je lijf aandacht vraag – er naar toe gaan in plaats van ervan wegvluchten – ongelooflijk veel in beweging zet. Er kwamen emoties naar boven die ik met mijn hoofd niet kon verklaren, maar die er wel waren.

Waar ik eerder vooral vijandig tegenover mijn lijf stond omdat ik al van jongs af aan blessures had die me tegenhielden te doen wat ik wilde doen, kon ik het alleen maar met hardheid benaderen. Ik pushte mezelf continue over mijn grenzen, omdat ik niet wilde opgeven. Ik sportte ‘op wilskracht’, vastbesloten het stigma van de dikke vrouw die niet sport en snel opgeeft te weerleggen. Zo ging ik jarenlang voorbij aan wat mijn lichaam werkelijk nodig had. Geen enkele sportcoach of medisch fysiotherapeut legde de link tussen lichamelijke klachten en opgeslagen trauma. Als je me dit tien jaar eerder had verteld, had ik het zweverig genoemd. Nu weet ik: het lichaam liegt niet.

Hoe donker en zwaar deze periode ook was, ze heeft me als mens én professional diep verrijkt. Ik ben ervan overtuigd geraakt dat de meeste wijsheid en kennis niet in ons hoofd zit, maar in ons lijf. Zoals psychiater Bessel van der Kolk het zegt in zijn boek ‘The Body Keeps The Score: ons lichaam interpreteert niet – het vertelt alleen de waarheid.

‘De meest rijke inzichten zijn die, die we niet kunnen verklaren maar wel voelen’

Hoewel ik door zowel mijn persoonlijke ervaring als mijn opgedane ervaring als professional er op een gegeven moment van overtuigd was dat ons lichaam altijd de waarheid spreekt én nooit zonder reden soms aandacht vraagt, kwam mijn kennismaking met familieopstellingen precies op het juiste moment. Wónderlijk, prachtig maar bovenal heel krachtig vond ik het. Het was lastig uit te leggen aan mijn omgeving wat ik er vond, omdat het zich gewoonweg moeilijk in woorden laat vangen. Toch wist ik meteen; híer wil ik me als professional verder in scholen. Vooral omdat het zichtbaar maakt wat we niet altijd met ons hoofd kunnen verklaren, maar vanbinnen wel voelen. Het bracht inzichten in vastzittende patronen, loyaliteiten, trauma’s of conditioneringen. Door verschillende interventies tijdens zo’n opstelling ontstond ruimte die bijdroeg aan het volgen van mijn eigen beweging, het leiden van mijn eigen leven. Ik zag welke patronen mij vormden, waar ze hun oorsprong hadden en wat ik daarvan bij een ander mocht laten.

''De invloed van de pre- en perinatale periode''

De afgelopen tien jaar werd mijn aandacht op verschillende momenten steeds opnieuw naar de pre- en perinatale periode gebracht. Binnen opleidingen en workshops, tijdens lichaamsgericht werk en ook in familieopstellingen diende deze allervroegste periode zich bij mij opvallend vaak aan. Vooral de manier waarop mijn eigen lichaam reageerde wanneer er geraakt werd aan vroegkinderlijke en pre- en perinatale ervaringen en imprints, maakte diepe indruk op me. Er leek iets te resoneren wat ik met mijn hoofd niet kon verklaren, maar wat in mijn lichaam wel degelijk voelbaar was.

Dat heeft me ertoe gebracht me de afgelopen jaren steeds verder te verdiepen en scholen in de pre- en perinatale periode: de periode vanaf het prille begin, tijdens de zwangerschap, rondom de geboorte en de eerste tijd daarna. Tijdens verschillende trainingen heb ik, zowel in mijn eigen proces als in het werken en oefenen met andere professionals, ervaren hoe diepgeworteld ervaringen en invloeden uit deze periode kunnen zijn en hoe ons lichaam daarop kan reageren zonder dat we dit bewust kunnen begrijpen of herinneren.

Voor sommige mensen klinkt het misschien vergezocht of zelfs wat ‘zweverig’ dat ervaringen uit een periode waar we geen bewuste herinneringen aan hebben, later nog van invloed kunnen zijn. Toch weten we dat ons verhaal niet pas begint op het moment dat we geboren worden. Tijdens de zwangerschap ontwikkelen we ons voortdurend in wisselwerking met onze omgeving en ontstaat de eerste verbinding met onze moeder. Ervaringen en omstandigheden in deze vroege periode kunnen hun sporen nalaten in onze ontwikkeling.

Binnen het pre- en perinatale werk wordt ook gesproken over imprints: diepgewortelde, impliciete ervaringen die niet als bewuste herinneringen beschikbaar hoeven te zijn, maar die wel voelbaar kunnen worden in ons lichaam en kunnen resoneren in hoe we onszelf, anderen en de wereld ervaren. Juist het onderzoeken van die laag heeft mij persoonlijk veel gebracht. Het hielp me om thema’s en patronen uit mijn eigen leven vanuit een ander perspectief te bekijken en te voelen hoe vroeg bepaalde ervaringen al van invloed kunnen zijn geweest.

Hoe meer ik me hierin schoolde, hoe duidelijker het voor mij werd dat ik deze periode niet meer los kon zien van het werk dat ik al deed. Ook binnen familieopstellingen voelde het voor mij op een gegeven moment niet meer kloppend om alleen te onderzoeken wat er later in een leven of binnen een familiesysteem is gebeurd, zonder óók ruimte te maken voor het allereerste begin.

Niet omdat alles wat we later in ons leven tegenkomen uitsluitend daar zijn oorsprong heeft, maar omdat het waardevol kan zijn om zicht te krijgen op wat er in die vroegste periode is ervaren en wat daarvan mogelijk nog in ons doorwerkt. Hoe heeft jouw eerste omgeving eruitgezien? Hoe was die eerste verbinding? Wat heeft je lichaam ervaren tijdens de zwangerschap en rondom je geboorte? En hoe zouden deze vroege ervaringen van invloed kunnen zijn op de manier waarop latere ervaringen, overtuigingen, patronen en verbindingen vorm hebben gekregen?

Juist omdat het pre- en perinatale werk een specialistisch en kwetsbaar vakgebied is, vind ik zorgvuldigheid ontzettend belangrijk. Ik heb meerdere trainingen gevolgd bij onder anderen Anna Verwaal en kinderpsychiater Binu Singh en blijf me binnen dit gebied verder ontwikkelen. Er zit voor mij een belangrijk verschil tussen je verdiepen in dit werk en daadwerkelijk gespecialiseerd zijn in dit vakgebied.

Daarom werk ik voor gespecialiseerde pre- en perinatale ervaringsdagen samen met een collega die als pre- en perinataal therapeut is opgeleid. Samen bieden we ervaringsdagen, opstellingsdagen en meerdaagse trajecten aan waarin deze vroege levensfase centraal staat. We maken daarbij onder andere gebruik van meditatie en meditatiereizen, creatieve werkvormen en ervaringsgerichte opstellingen gericht op de pre- en perinatale periode.

Deze verdieping is voor mij inmiddels onlosmakelijk verbonden met de rest van mijn werk. Ik zie steeds opnieuw hoe waardevol het kan zijn om ook deze allereerste periode mee te nemen: om te beginnen bij het begin, voordat we verder kijken naar alles wat daarna kwam.

'Mijn pad was geen gladgestreken rechte weg en precies dát heb ik leren omarmen. ''

Of het nu gaat om mijn fysieke voorkomen, mijn kleurrijkheid of mijn gevoeligheid; wat me ooit anders liet voelen, is nu mijn kracht. Het maakt dat ik met een open hart en zonder oordeel kan kijken, juist naar dat wat niet binnen de ‘standaard kaders’ past.

Ik leef en werk op gevoel en durf me te verbinden met pijn, maar ben ook gewoon mens – iemand die soms liever even wegkijkt. Juist daardoor weet ik hoe moedig het is als je besluit een stap te zetten om iets te willen veranderen of doorbreken. En precies die moed begeleid ik. Met volle aandacht en oprechte betrokkenheid.

Fijn je te ontmoeten.
Liefs,