Heling begint niet bij begrijpen maar bij voelen.

‘𝐇𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐢𝐣 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧.’

Tijdens een familieopstelling werk ik vooral met het lichaam, wat voel je wáár in je lichaam? Voel je überhaupt iets? Zelfs als het antwoord ‘niets’ is, is dat voor mij als opsteller ook van waarde en geeft het informatie.

Ik zie bij vrijwel elke opstelling gebeuren dat wij mensen graag willen ‘begrijpen’, ‘analyseren’ en ‘verklaren’. Heel menselijk ook, want immers als we het begrijpen of kunnen verklaren dan voelt dat alsof we controle hebben of brengt het een gevoel van veiligheid.

Toch is het met familieopstellingen zo (zeker tijdens de pre- en perinatale ervaringsdagen) dat we vaak werken met dat wat ‘niet-talig’ was of met dat wat nooit woorden mocht hebben omdat het bijvoorbeeld niet veilig genoeg voelde. Bijvoorbeeld omdat je als jong kindje afhankelijk was van je ouders en loyaliteit en daardoor soms aanpassing je veilig hielden.

Alleen betekent dat nog niet dat je het niet gevoeld hebt. Boosheid, een gevoel van waakzaamheid, het gevoel altijd maar klaar te moeten staan, of je best doen/heel hard werken om gezien te worden. Etc.

Soms merk ik dat mensen het prettig vinden om tijdens een opstelling precies te weten wie of wat iedere representant vertegenwoordigt. Ik begrijp natuurlijk dat dat fijn zou zijn, voor ons hoofd.

Toch kan het gebeuren dat representanten in de kring dingen gaan ervaren tijdens een opstelling waaruit blijkt dat zij ook bij de opstelling horen, waardoor ik ze uitnodig om een plekje te zoeken in het veld.

We weten dan niet altijd wie ze zijn of waar ze voor staan, maar vaak reageert de opstelling wel direct. Zo begrijp je misschien niet wié er in het veld is gekomen, maar kun je bijvoorbeeld wel voelen dat je er niet naar wil kijken, of van weg wil draaien of juist naar toe wil.

Dat is iets dat je niet bedenkt; je voelt het.

En met dat gevoel werken we tijdens een opstelling.

Als opsteller ben ik niet degene die jou vertelt hoe het zit, die altijd kan verklaren wat een opstelling wil laten zien. Dat is ook niet het belangrijkste.

Het belangrijkste is dat jij als vraaginbrenger in contact kan komen/kan kijken en misschien al voelen, wat je bang maakte, waar weerstand of zwaarte zat. Waar je liever wegkeek of van weg wilde bewegen óf juist wat je gemist hebt en waar je dichtbij wil zijn.

We helen niet met het weten, maar met voelen.

Dat is wat mij betreft de zuiverste manier van werken en ook precies waar een opstelling veel ruimte, beweging en heling kan brengen.

Niet omdat dat wat pijn deed gefixt wordt tijdens een opstelling, maar omdat dat wat gevoeld werd nu de ruimte krijgt en doorvoeld kan worden.