Kusje erop?

Vorige week in de apotheek zag ik een jongetje struikelen. Hij schrok, begon te huilen en zijn vader zei; “Ah, het valt mee. Niet huilen, je bent toch een stoere vent?"

Het lijkt klein. En het is vaak met de beste bedoelingen. Maar voor een kind kan hier iets beginnen: leren dat emoties moeten stoppen, dat “flink zijn” veiliger is dan voelen, aanpassen in plaats van ruimte krijgen. Zo kan een reflex ontwikkelen: wegslikken — aanpassen — pleasen — dempen.

Later in volwassen relaties zie je deze dynamiek regelmatig terugkomen:

Voorbeeld:
Hij: voelt in een gesprek dat er iets speelt bij zijn vrouw en in plaats van te vragen: ‘wat gebeurt er bij je?’ gaat hij ‘pleasen’ bijvoorbeeld door extra nabijheid op te zoeken.

Zij: ervaart irritatie om iets wat hij zei en ook al is deze van haar gezicht af te lezen; zijn 'pleasegedrag' zorgt voor het gevoel: ik moet me weer aanpassen, mijn gevoel doet er niet toe. Beiden worden getriggerd op een oude reflex, vaak voortkomend uit de kindertijd. Onderhuids groeien irritatie en afstand terwijl niemand dat zo wil. “Kusje erop” is dan geen troostzin meer, maar een levenspatroon: gevoel wegdrukken, zachtheid vervangen door flinkheid, contact vervangen door controle.

Maar wat niet gezien wordt, blijft zich melden via spanning, vermoeidheid, conflictvermijding. In een familieopstelling wordt zichtbaar wat daaronder leeft: oude loyaliteiten, onuitgesproken pijn, patronen van dragen en aanpassen, plekken waar emoties ooit geen ruimte hadden. Niet door te verklaren maar doordat het zichtbaar wordt.

Voor iedereen die dit herkent… die voelt dat er nog dingen weggestopt of gladgestreken worden… die milder wil worden naar zichzelf: Misschien is dit het moment om het nieuwe jaar te beginnen met meer waarheid, zachtheid en ruimte om te voelen.

Op zondag 11 januari organiseer ik in Nijmegen een familieopstelling! Er is nog ruimte voor zowel vraaginbrengers als representanten.